Artık ana vatanı görmek hayal değil
Sabri CON
Aklımdan hızlı trenler, kara trenler gibi tutulması güç anılar geçiyor.
1978-88 yılları arasında başımızın üzerinde hep kara bulutlar dönüp dolaştı.
Herkes birbirine “Bu işin sonu ne olacak?” diye soruyor, tam cevabı kimse doğru düzgün tahmin edemiyor.
Bulgaristan Türkü, doğuştan hep Türkiye hayaliyle yatıp kalkıyor ama bu defa artık hiç kimsede Türkiye’yi görmek umudu kalmamıştı.
Neredeyse dünyanın sonu gelmiş havasındaydık.
Yediğimiz ekmeğin, içtiğimiz suyun, nefes ettiğimiz havanın tadı tuzu yok, yaşamanın da anlamı uçup gitmişti sanki.
Neyse ki, 89’da barajın kapağı açıldı, olanlar oldu.
Şimdi artık ana vatan Türkiye’yi görmek hayali değil, öperek ayak bastığımız bu toprakta ebedi yatanlarımız oldu ve oluyor.
Dünyanın sırrını çözmek “neydim ne olacağım” sorusunun cevabını bulmak kadar belirsiz bir şey.
Umut aradığımız yerlerde “umudu unut” diyenler de oluyor maalesef.
Allah’ın yarattığı, bu dünyada yeşillikler, güzellikler, doğruluklar, eşitlikler ve huzurlu yaşam herkesin hakkı değil mi?
Zaman her şeyin belirleyicisidir.
Ne zamanlar gördük, görüyoruz, daha neler göreceğiz, bilinmez.
Sağlıklı olalım, huzurlu olalım, bu bize yeter diyorum.
Fotoğraf: Süleyman Akman
