Kırmızı Sardunyalı Pencere
Kar TANESİ
Bu pencere, yılların sırtını yasladığı yaşlı bir omuzdur.
Çerçevesinde çatlamış zaman, camlarında unutulmuş yüzler.
Dışarıda rüzgâr büyütür sessizliği, içeride solgun bir ömür dinlenir.
Perdelerin dantelinde asılı kalmış yarım kalmış gülüşler, eski dualar.
Ahşap kokar hatıralar; her çizgi bir hikâyeyi saklar.
Kim bilir kaç mevsim geçti buradan, kaç ayrılık sustu bu eşiğin önünde.
Kırmızı çiçekler hâlâ direniyor, hayata inat açıyorlar her sabah.
Belki de bu yüzden en çok onlar bilir beklemenin adını.
Bir pencere ne çok şey söyler insana; gitmenin hüznünü, kalmanın ağırlığını, dönmeyenlerin yankısını…
Ve akşam olunca, gölgeler usulca eğilir camlara.
Sanki fısıldar, bu eski çerçeve: “Geçen her şey insanda kalır.”
Fotoğraf: Miroslav Mominski
