Başlangıçlar yük değil, sessiz bir kabulleniş.
Kar TANESİ
Özgür ruhum benim, uçuyorum istediğim dağlara, tepelere.
Dünyanın dertlerini attım, dönüşü olmayan bir köşeye.
Artık dert etmiyorum geleceğin ne getireceğine.
“Her sabah güneş yeniden doğar, her sabah taze bir başlangıçtır”, derdim eskiden.
Evet, güneş her sabah yine doğuyor; ama artık başlangıçlar yük değil, sessiz bir kabulleniş.
Yaşlılık, insanın kendini “keşkelerle" hırpaladığı bir zaman değil artık; yarım kalmış olanlar acıtmıyor eskisi gibi; çünkü insan öğreniyor, geriye dönmek için geç olabilir, ileriye koşmak için vakit az…
Ama durmak da bir hâl, beklemek de bir bilgelik. İnsan bazen durur; acele etmeden, kendini suçlamadan.
Dünyaya gelişimiz her şeyin başlangıcıysa, ölüm de yalnızca bir kapanıştır.
Doğumdan önce hiçbir şey bizi ilgilendirmiyordu, ölümden sonra da ilgilendirmeyecek.
Öyleyse bize kalan tek şey, bu arada geçen zamanı daha hafif, daha sakin, daha şefkatli taşımak.....
