Beyaz Orkidenin Nefesi
Mümin TOPÇU
Gazze’nin yıkılmış sokaklarındaki çocuklar, Suriye’de boş odalarda çıldırmış anneler, Ukrayna’da nutku tutulmuş yaşlılar…
Hepsinin nefesi beyaz orkide kadar kırılgan.
Biz sustukça ağıt yükseliyor; sessizlik, dünyanın en ağır suçuna dönüşüyor. Çatışmaların rakamlarla ölçüldüğü bir çağda, beyaz orkide nefesi bize hatırlatıyor: her sayı bir yüz, her yüz bir nefes ve yükselen ağıt, insanlığın sessizliği sorgulanmakta.
Beyaz orkide saksılarında saklı bir nefes derken, bu imge, yalnızca bir çiçeğin kırılganlığını değil, aynı zamanda insanlığın en zor zamanlarda bile taşıdığı direnci hatırlatıyor.
Kapı deliklerinden sızan melek yürüyüşleri, kaybolmuş masumiyetin sessiz adımlarıdır.
Tabutların yetmediği bir çağda yaşıyoruz; ölümün sıradanlaştığı, evlerin çıldırdığı bir çağda.
Çıldırmış evlerin boş odalarında dolaşan rüzgâr, yalnızlığın ve sessizliğin yankısıdır. Ölüm kokan toz, göz kovuğuna çökerken dudaklardan damlayan kan, beyaz orkide yapraklarına düşer.
Biz sustukça, bu ağıt yükselir. Bu suskunluk, yalnızca bireysel değil; uluslararası toplumun da sessizliğidir.
Bugün beyaz orkidenin nefesi, yalnızca bir çiçeğin değil; Filistin’deki çocuğun, Suriye’deki annenin, Ukrayna’daki yaşlının nefesidir. Eğer biz susmaya devam edersek, bu nefesler birer birer solacak. Ama konuşursak, yazarsak, hatırlatırsak; beyaz orkide yalnızca yasın değil, umudun da sembolü olmaya devam edecek.
