Meclis'te Türkçeye 'hayır' dediniz...

Fatme, Nihal, Rujdi, Emine…
Türk isimleriyle meclise girdiniz. Türk seçmenin oylarıyla yükseldiniz. Ama dün, Meclis’te Türkçeye “hayır” dediniz.
Bu “hayır”, yalnızca bir kelime değildir.
Bu, kendi halkına sırt çevirmektir.
Bu, çocukların ana dilde eğitim hakkını inkâr etmektir.
Bu, kimliğin kalbine hançer saplamaktır.
Peki, bu “hayır” neyin hayırıydı ve kimin hayrına oldu? Soydaşlarının sesine mi, çocukların ana dilde eğitim hakkına mı, yoksa kendi geçmişlerine mi? Eğer “evet” deselerdi, hangi büyük ceza onları bekliyordu? Belene’ye zoraki sürgün mü, yoksa partili arkadaşlarının soğuk bakışları mı?
Milletvekili olmak, yalnızca bir koltuk değil; seçmenin güvenini taşımaktır.
Eğer kimseyi ikna edemeyeceksen, neden o kürsüye çıktın?
Eğer kendi halkının hukukunu savunmayacaksan, neden onların oylarını aldın?
Bugün Bulgaristan’ın köylerinde hâlâ “neden Türkçe konuşulsun ki” zihniyeti ağır basıyor.
Eski komünist rejimin yasakçı diliyle bugünkü “demokratik” rejimin sessizliği arasında fark var mı?
İkisi de Türkçeyi susturmak istiyor.
Neden Türkçe eğitim olmasın, neden Türkçe televizyon kanalı kurulmasın?
Sadece bin çocuk ana dilinde eğitim görecekmiş. Oysa yüz binlerce Türk çocuğu var bu topraklarda.
Bin nerede, yüz bin nerede?
Yanbol nerede, İstanbul nerede?
Bu sorular, yalnızca dört milletvekiline değil, bütün bir sisteme yöneliktir, çünkü dil, kimliğin kalbidir.
Kalbi susturulan bir halk, geleceğini nasıl kuracak?
Biz susturulmayacağız.
Bizim dilimiz, bizim kimliğimiz, bizim onurumuzdur.
Türkçe konuşmak, Türkçe öğrenmek, Türkçe yaşamak haktır.
Bu hakkı kimse elimizden alamaz.