PROTOKOLDE EN ÖNDE, HİZMETTE EN ARKADA - 1.Bölüm
Mümin TOPÇU
*** Bizim Göçmenlerin Arasında Fabrikatör Çok, Peki Garibana Ne Kadar Gidiyor?
Dedemin mürailik dediğine, biz bugün ikiyüzlülük diyoruz.
Bulgaristan'dan gelip, Türkiye'nin dört bir yanına yayıldık. Hemşehrilik hukukuna dayalı büyük bir toplum oluşturduk. Bu, kolay başarılmış bir iş değildi. Büyük emek, dayanışma ve ortak bir hafızanın ürünüydü.
Ancak son yıllarda, bu yapının içinde giderek belirginleşen bir anlayış var ki artık üzerinde düşünmenin, hatta hesap sormanın zamanı geldi.
Kendine ait bir değer üretmemiş, topluma somut bir katkı sunmamış bazı isimlerin, sırf protokol kurallarını iyi bildikleri, fotoğraf karelerinde nasıl yer alacaklarını öğrendikleri için toplumumuzu temsil etme iddiasıyla en öne geçtiklerini görüyoruz.
Bugün çevremizde öyle bir düzen oluştu ki bazı isimlerin bütün faaliyetleri protokol takipçiliğine dönüşmüş durumda.
Her yerde aynı yüzler, her fotoğrafın ön sıralarında yer alma telaşı…
Oysa temsil makamı, bir fotoğraf karesinde görünme ayrıcalığı değil, ağır bir sorumluluktur.
En ön sırada oturmak isteyenlerin önce bu toplum için ne yaptıklarını göstermeleri gerekir; çünkü protokolde önde olmak, hizmette de önde olmayı gerektirir.
İşin ilginci, ortada çoğu zaman temsil ettikleri bir başarı da yok.
Ne memlekette açılmış bir Türk okulu…
Ne çözülmüş önemli bir sorun…
Ne tamamlanmış bir proje…
Ne de insanların hayatına dokunan kalıcı bir hizmet…
Birkaç makam kapısında görünmek, birkaç protokol masasına oturmak ve ardından sosyal medyada kendini "toplum temsilcisi" olarak pazarlamak…
Oysa temsil, fotoğrafın ön sırasına geçerek kazanılmaz.
Temsil, insanların güvenini kazanarak elde edilir.
Artık insanımızın şunu sorması gerekiyor:
Bu kişiler kaç fotoğrafta yer aldı değil;
Toplum için ne üretti?
Hangi sorunu çözdü?
Hangi yaraya merhem oldu?
Protokol sıralarında görünmek kolaydır, zor olan, toplumun vicdanında yer bulabilmektir.
İnsan ister istemez yeniden soruyor:
Bu insanlar kimi temsil ediyor?
Hangi başarıları, hangi emekleri, hangi toplumsal hizmetleri onları sürekli ön saflara taşıyor?
Peki, neyin peşindeyiz?
Dava mı, hizmet mi, yoksa görünür olmanın sağladığı kişisel itibar mı?
Büyük kahvaltı sofraları kuruluyor, başka yerlerde akşam yemeklerinde buluşuluyor. Elbette insanlar bir araya gelsin, sohbet etsin, dayanışma kursun. Buna kimsenin itirazı olamaz.
Ancak bu organizasyonların hangi kaynaklarla gerçekleştirildiğini, kimlerin katkı sunduğunu ve harcanan paranın karşılığında topluma ne kazandırıldığını da bilmek istiyoruz; çünkü mesele yemek yemek değil, o sofraların toplumsal bir karşılığının olup olmadığıdır.
Takım elbiseler ütülü, boy pos yerinde, protokol sırası kapılmış; fakat bütün bu görüntünün arkasında topluma dokunan bir hizmet yoksa geriye yalnızca fotoğraf kalıyor. Sosyal medyada paylaşılan birkaç kare, yapılan işin ve verilen emeğin ölçüsü olamaz.
Bizi asıl geriye götüren de budur. Çıkar varken dost, menfaat kesilince birbirine düşman kesilen ilişkiler...
Böyle bir anlayışın hüküm sürdüğü yerde hemşehrilik hukukundan, dayanışmadan ve ortak davadan söz etmek giderek güçleşir.
Asıl meseleye gelelim. Örnek olarak Bursa, Türkiye'nin sanayi başkentlerinden biri. İçimizden çıkmış, alın teriyle fabrikalar kurmuş, holdingler oluşturmuş, büyük ekonomik başarılara imza atmış onlarca hemşehrimiz var. Allah, onlara daha çok versin! Onların başarıları hepimiz için gurur kaynağıdır.
Ancak insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Böylesine büyük bir ekonomik güce sahip bir topluluk olarak biz, kendi insanımız için ne yapıyoruz?
Toplum temsilcilerimiz bugüne kadar ne kadar bağış topladı?
Bu bağışların ne kadarı eğitime, kültüre, gençlerimize ve ihtiyaç sahibi ailelere ulaştı?
Daha da önemlisi, memleketimiz Bulgaristan'da kışın evini ısıtacak odununu, kömürünü alamayan, temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan soydaşlarımıza ne kadar yardım götürebildik?
Bu soruların cevabını bilen var mı?
Toplanan bağışların miktarını, yapılan yardımların dökümünü, yıllık faaliyet raporlarını ve mali bilançoları kamuoyuyla paylaşan kaç kuruluşumuz var?
Kimseyi peşinen suçlamıyoruz. Ancak şeffaflık istemek de kimseye haksızlık etmek değildir. Aksine, toplumsal güvenin temel şartıdır.
Eğer bazıları protokol fotoğraflarında en önde yer almayı biliyorsa, mali şeffaflıkta da aynı cesareti göstermelidir.
Toplanan her kuruşun hesabı, bağış yapan hemşehrilerimize de, yardım bekleyen soydaşlarımıza da verilmelidir; çünkü bir toplumun büyüklüğü, fabrikalarının sayısıyla, holdinglerinin sermayesiyle veya temsilcilerinin protokolde oturduğu sırayla ölçülmez. Asıl büyüklük, sahip olduğu imkânları en çok ihtiyaç duyan insanına ne ölçüde ulaştırabildiğiyle ölçülür.
Unutmayalım: Bir sofrada onlarca kişi ağırlamak kolaydır. Asıl mesele, o sofraya hiç oturamayanların kapısını çalabilmektir.
Protokolde en önde olmayı bilenler, hizmette de en önde olmanın ne demek olduğunu göstermelidir; çünkü bizim artık fotoğraf veren değil, eser bırakan insanlara ihtiyacımız var.