Güzelim Türkçemiz: Hak mı, Ayrıcalık mı

Seçimlere ramak kala, bu sabah, Türk asıllı bir milletvekili adayı olan bir hemşehrimizin, Bursa'daki bir göçmen derneği başkanına gönderdiği açık mektubu gördüm. 

Zahmet edip içeriğini okumadım bile; çünkü bir Türkün başka bir Türke yazdığı bu mektup, ana dilimizin dışında, yabancı bir dilde yazılmıştı.

Besbelli ki, milletvekili adayı olan bu zat, ana dilimizden resmen utanmaktaydı ve Türkçenin dışında bir dili kullanmayı vacip buluyordu.

Bu vahim, çirkin ve asla kabullenemediğim gelişmeden sonra, gün boyunca memleketteki yok olmaya yüz tutmuş olan Türkçe eğitim üzerine kara kara  düşünmeden edemedim…

***

Türkçe, Balkan Türkleri için yalnızca bir iletişim aracı değildir. O, hafızamızın taşıyıcısı, kültürümüzün sesi ve kimliğimizin en güçlü işaretidir.

Çocuklarımızın okul sıralarında kendi dillerini öğrenmeleri, geçmişle gelecek arasında kurulan en sağlam köprüdür.

Bugün, Bulgaristan köylerinde hâlâ nineler torunlarına masallarını Türkçe anlatıyor.

Bu masallar, yalnızca söz değil; bir kültürün, bir tarihin ve bir kimliğin canlı kalmasıdır.

Eğer, bu dil sınıflarda susturulursa, köprü yavaş yavaş yıkılır, hafıza silinir.

Ana dili bir ayrıcalık değil, doğuştan gelen bir haktır, hafızamızın en güçlü köprüsüdür.

Türkçeyi sınırlamak, hafızayı ve kimliği budamaktır.

Türkçe susturulursa, hafıza da susar.

Geçenlerde “Hür Avrupa"nın ( Свободна Европа ) Bulgaristan’daki Türkçe eğitimi üzerine yayımladığı yazı, bir kez daha görmezden gelinen gerçeği yüzümüze çarptı: Ana dili hakkı!

Bulgaristan Türkleri için Türkçe yalnızca bir iletişim aracı değil; hafızanın, kültürün ve kimliğin özüdür.

Bu gerçeği yok saymak, bir halkın köklerini budamak demektir.

Okullarda Türkçe eğitiminin sınırlandırılması, eşitlik ve demokrasi ilkeleriyle açıkça çelişmekte.

Her çocuk kalbinde taşıdığı dilde öğrenim görme hakkına sahiptir.

Bu hakkı elinden almak, nesiller arasındaki bağı koparmak, kültürel kökü zayıflatmak ve toplumsal barışı baltalamaktır.

Okul sıralarında Türkçe, geleceğe açılan kapıdır.

Bulgaristan’da Türkçe eğitimi üzerine yapılan bütün tartışmalar, toplumumuzun en derin yarasına dokunmakta ziyade, bir çırpınıştır, bir çıkış yolu aramaktır.

Avrupa Birliği’nin kültürel çeşitliliği koruma ilkeleri sıkça dile getirilirken, Bulgaristan’daki Türk çocuklarının sınıflarda, kendi ana dillerini öğrenme hakkı hâlâ eksik ve tartışmalı.

Bu durum, yalnızca bir eğitim meselesi değil; aynı zamanda bir kimlik ve hafıza meselesidir.

Avrupa Birliği'nin azınlıkları koruma standartları ortada: dilsel çeşitlilik bir tehdit değil, zenginliktir.

Bulgaristan ise, bu ilkeyi kâğıt üzerinde kabul ediyor; ama uygulamada görmezden geliyor.

Bu, Avrupa Birliği ailesine yakışmayan bir ikiyüzlülük değil midir?

Bulgaristan da, bu ailenin bir parçası olarak, Türkçe derslerini bir yük değil, bir değer olarak görmelidir; çünkü ana dilde eğitim, yalnızca Türk çocuklarının değil, tüm toplumun kültürel zenginliğini artırır.

Ana dili eğitimi, farklılıkları tehdit değil; karşılıklı saygı ve anlayış için bir fırsat olarak sunar.

Çocuklarımızın gözlerindeki ışık, kitap sayfalarındaki kelimelerle birleştiğinde, geleceğe uzanan bir köprü kurulur.

Ana dili eğitimi, farklılıkları tehdit değil; toplumu zenginleştiren bir değerdir.

Çocuklarımızın gözlerindeki ışık, kelimelerle birleştiğinde geleceğe köprü kurulur.

Farklılıktan korkmak yerine onu güce dönüştürmek gerekir.

Güzel Türkçemiz, okul sıralarında bir siyasi araç değil; kültürel anlayış ve karşılıklı saygıya açılan bir köprüdür.

Bu köprüyü yıkmaya çalışanlar, aslında toplumsal barışı dinamitlemektedir.

Bugün Bulgaristan’ın önünde iki yol var: ya ana dili bir hak olarak tanıyıp toplumunu güçlendirecek, ya da bu hakkı bastırarak kendi geleceğini zayıflatacak.

Tarih, kimliğini yok sayan toplumların ayakta kalamadığını defalarca göstermiştir.

Dilsel çeşitliliği zayıflık olarak görmek, toplumun kendi damarlarını kesmekten farksızdır.

Artık bu körlüğe son verip, ana dilimiz Türkçeyi bir hak olarak tanımanın zamanı gelmedi mi?

Ana dilimizi sınıflardan silmek yerine, onu toplumun ortak zenginliği olarak görmenin zamanı gelmedi mi?