Mümin TOPÇU

Biraz mola, biraz şiir, biraz romantizim

Mümin TOPÇU

Son günlerde şiirsel ve romantik kısa videolar paylaşmam dikkat çekmiş olacak ki bazı arkadaşlarım bunun nedenini soruyor.

Aslında bunun özel bir nedeni yok. Bazen insanın ruhu da biraz nefes almak ister. Sanal âlemi mümkün olduğunca iyi değerlendirmeye, onun sunduğu imkânlardan yararlanmaya çalışıyorum. Şiir ve romantizm ise benim için son günlerde ortaya çıkmış bir ilgi değil; her zaman içimde taşıdığım, hayatı anlamlandırırken kendimden bir parça bulduğum iki güzel duygu.

Hikâye paylaşımları da bana dünyanın güzelliklerini başkalarıyla paylaşma fırsatı veriyor. Bazen bir şiirin birkaç dizesi, bazen bir ezgi, bazen de birkaç saniyelik bir görüntü, uzun uzun anlatamadığımız duyguları anlatmaya yetiyor. Yeter ki bakmayı, hissetmeyi ve güzellikleri fark etmeyi unutmayalım.

Son günlerde gazeteye biraz ara verince ruhumun rahatladığını, düşüncelerimin berraklaştığını söyleyebilirim. Belki de günlük hayatın koşuşturması içinde bir kenara bıraktığım duygulara yeniden kulak verme fırsatı buldum.

İnsan her zaman mücadele etmek, tartışmak, bir şiirin içinde kaybolmak, bir ezgide geçmişe yolculuk yapmak ister; çünkü hayat yalnızca mücadelelerden, sorumluluklardan ve dertlerden ibaret değil. Biraz şiir, biraz romantizm, biraz da güzellikleri paylaşabilme mutluluğu var.

Ben de son günlerde biraz bunu yapıyorum. Belki yarın yine gazeteye, yazılara ve gündemin ağırlığına dönerim; ama bugünlerde ruhuma iyi gelen güzellikleri dostlarımla paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.

Hepsi bu…

Bu beş on günlük mola önceden planladığım bir şey değildi. Laptopumun arızalanması, beni ister istemez yazılardan ve gazete çalışmalarından bir süre uzaklaştırdı. Başlangıçta bu durum bir aksilik gibi görünüyordu. Yapmayı düşündüğüm işler vardı, üzerinde çalışacağım yazılar vardı.

Belki de insanın bazen kendi isteğiyle veremediği molayı hayat onun yerine veriyor. Biz önce aksilik olarak görüyoruz, sonra o aranın bize neler kazandırdığını anlıyoruz.

Benim için de biraz öyle oldu. Gazeteye ara verdim ama hayata ara vermedim. Kalemim bir süre dinlenirken gözlerim, gönlüm ve duygularım başka şeylerle meşgul oldu.

İnsanlar sizi yıllardır belli bir kimlikle tanıyorsa, alışılmışın dışındaki paylaşımlarınızın nedenini merak edebilirler. Hele ki gündemin ağırlığını omuzlarında taşıyan, toplumsal meseleler üzerine yazılar yazan, zamanının önemli bir bölümünü düşünmeye ve anlatmaya ayıran biriyseniz.

İnsan yalnızca aklıyla yaşamıyor. Kalbi var, hatıraları var, özlemleri var. Bir şarkının yıllar öncesine götürdüğü anlar, bir şiirin içinde kendinden bir parça bulduğu dizeler, gün batımında insanın içine çöken o tarifsiz duygu var.

Bunların hangisi gereksiz, hangisi hayatın dışında?

Bana kalırsa hiçbiri…

İnsan bazen dünyayı değiştirmek için kalemini konuşturur, bazen de dünyanın güzelliklerini unutmamak için susup bir şiiri dinler.

Yıllardır gazeteyle, yazıyla, gündemle ve toplumsal meselelerle iç içeyim. Yazmak, benim için yalnızca bir uğraş değil; düşüncelerimi paylaşmanın, tanıklık ettiğim olayları yorumlamanın ve zaman zaman içimde birikenleri dile getirmenin de bir yolu; fakat yazarlığın da insanın da dinlenmeye ihtiyacı var.

Meğer hayat, her gün cevap bekleyen sorulardan ibaret değilmiş. Her meseleye müdahil olmak, her tartışmaya katılmak, her gelişme üzerine bir şey söylemek zorunda değilmişiz.

Bazen yalnızca izlemek, hissetmek ve paylaşmak da yetiyormuş; çünkü insanın ruhunu besleyen şeyler arasında, çoğu zaman önemini unuttuğumuz güzellikler de var. Bir çiçeğin açması, bir yolun uzaklara uzanması, yağmurun cama vuruşu, eski bir evin penceresinde asılı kalan hatıralar. Bazen bir görüntü, sayfalarca yazının anlatamadığını anlatabiliyor.

Üstelik güzellikleri paylaşmak için insanın büyük iddialar taşımasına da gerek yok. Bazen bir videoyu bir dostunuzla paylaşır, onun da aynı duyguyu hissetmesini istersiniz. Belki o gün yorgundur, belki canı sıkkındır. Paylaştığınız birkaç saniyelik görüntü, yüzünde küçük bir tebessüm oluşturur.

Bundan daha güzel ne olabilir?

Elbette hayatın gerçeklerinden kopmuş değilim. Toplumsal sorunlar, memleket meseleleri, insanların yaşadığı sıkıntılar ve geleceğe ilişkin kaygılar hâlâ düşüncelerimin önemli bir bölümünü oluşturuyor. Bunlara sırtımı dönmüş de değilim.

Ancak insanın bütün ömrünü mücadele ederek geçirmesi, güzellikleri fark etmeyi ertelemesi anlamına gelmemeli; çünkü hayat, yalnızca değiştirmek istediklerimizden ibaret değil; korumak, yaşatmak ve paylaşmak istediklerimizden de oluşuyor.

Belki de biraz şiir, biraz romantizm dediğimiz şey tam olarak burada başlıyor: Dünyanın bütün ağırlığına rağmen güzelliklere inanmayı sürdürmekte…

Sonuçta ben de herkes gibi bazen düşünmek, bazen yazmak, bazen susmak, bazen de bir şiirin dizelerinde kendimi bulmak istiyorum.

Bugün birkaç romantik görüntü paylaşırım, yarın yeniden gazeteye ve yazılarıma dönerim. Hayatın akışı içinde bunların hepsine yer var.

Arkadaşlarım merak etmesin. Ortada büyük bir değişiklik yok. Yalnızca gündemin yoğunluğuna biraz ara verdim; ruhuma, şiire ve hayatın küçük güzelliklerine biraz daha fazla zaman ayırıyorum; çünkü insanın dünyaya söyleyecek sözleri olduğu kadar, kendisine sakladığı duyguları da vardır.

Bazen en güzel paylaşım, insanın içindeki güzelliği başkalarına duyurabilmesi değil midir…

Yazarın Diğer Yazıları