Dağ Başını Duman Almış
Kar TANESİ
İnsan dedikleri bir mumdur aslında, sessizce yanar içine içine…
Kimse bilmez içteki yangını, gülüşüne saklar acıyı gizlice.
Tükenir fitili, erir yavaşça, her gün biraz daha eksilir ömrü.
Ama dışarıya ışık saçar hâlâ, kimse görmez içindeki gölgeleri.
Bir tebessüm olur en güzel maskesi, bir umut gibi durur karanlıkta.
Oysa her ışığın ardında gizlidir, sessiz bir vedanın en ağır sancısı.
İnsan dedikleri bir mum işte, yanarak var olur, sönerek gider…
Geriye sadece bir ışık kalır, kimin için yandıysa onu aydınlatır.
Dağ başını duman almış,
ufuklar görünmez olmuş.
Bir sessizlik çökmüş yurda,
rüzgâr bile susar olmuş.
Taşın bile sabrı vardır,
bu bekleyiş uzun sürer.
Her karanlık gecenin ardı,
bir diriliş günü bekler.
Kırılır zannedilen dallar,
köklerinde gizli umut.
Bir milletin sabrında var,
yeniden doğacak bulut.
Duman çöker, dağ saklanır,
ama sönmez içteki iz.
Her karanlık bir sınavdır,
geçilince doğar deniz.
Ve bir gün o sis dağılır,
güneş vurur zirvelere.
Dağ başını duman almış;
ama yol var geleceğe.
