Dünya mı kötü, insan mı
Kar TANESİ
*** Dünya dar değil, daralan kalpler onu zindana çeviriyor
Dünyada öleceğini bile bile yaşayan insanın, hâlâ kinle, nefretle, savaşla yol alması ne büyük bir çelişkidir…
Oysa hayat dediğimiz şey, bir nefes kadar kısa; buna rağmen kalpler bu kadar ağır, eller bu kadar hoyrat olabiliyor.
Peki neden? İnanca göre, Allah insanı sadece yaşasın diye değil, seçsin diye yaratmıştır. İyiyi de kötüyü de ayırt edebilsin, doğruyu kendi iradesiyle bulabilsin diye…
Çünkü zorunlu iyiliğin bir değeri yoktur. Değerli olan, kötülüğe gücü yettiği halde iyiyi tercih edebilmektir.
Bu yüzden dünya bir imtihan yeridir; adaletin tamamı burada değil, daha büyük bir hesapta tamamlanacaktır.
Savaşlar, zulüm, paylaşamamak…
Bunlar Allah’ın emri değil, insanın hırsıdır. Allah rızkı yaratır, doğayı dengede kurar, herkese yetecek kadar nimet sunar. Ama o nimeti adilce bölmek insanın vicdanına bırakılmıştır.
İşte insan, tam da burada kaybeder kendini. Daha fazlasını istemekte, sahip olduklarıyla yetinememekte, başkasının hakkına göz dikmekte…
Bak, doğaya… Eli kolu olmayan hayvanlar bile rızıklarını bulur. Ne yarını düşünerek biriktirirler ne de açgözlülükle tüketirler, çünkü onlar içgüdüyle yaşar. İnsan ise akıl sahibidir, bu akıl onu yüceltmek için verilmiştir; ama çoğu zaman kendi karanlığını büyütür.
Dünya aslında dar değildir. Ama kalpler daraldığında, vicdan sustuğunda, merhamet kuruduğunda dünya insana zindan olur.
Paylaşmayı unutan, şükretmeyi bilmeyen, sevmeyi kaybeden insan için en geniş coğrafya bile yetmez.
Unutulmaması gereken şudur: Bu dünya, her şeyin karşılığının alındığı yer değildir.
Nice zalim burada güler, nice masum burada ağlar. Ama inanç der ki: Hiçbir şey karşılıksız kalmayacak.
Asıl adalet, gözle görülmeyen o büyük hesapta tecelli edecektir.
Belki de asıl soru şu olmalı: “Dünya neden böyle?” değil, “İnsan neden böyle oldu?”
Çünkü dünya, insanın içindekinin aynasıdır.
Kalp temizse dünya güzelleşir; kalp karanlıksa, en güzel yer bile savaş alanına döner…
