TUTKU DEĞİL, AŞK…
ÇALIKUŞU
Diplomamız, eğitimimiz, mesleğimiz, unvanımız önemlidir.
Ama toprağa gelince bütün unvanlar susar.
Toprak bana şunu öğretti:
Emeğini ver, sabret ve sonucu Allah’a bırak.
Bir avuç tohum atıyorum toprağa.
Sonra bekliyorum…
Toprak susuyor, ben sabrediyorum.
Zamanı gelince verdiğimden kat kat fazlasını geri veriyor.
İşte buna bereket diyorum.
Meyveyi dalında kilitlemiyorum.
Bir çocuk yesin, bir yaşlı nasiplensin, yoldan geçen bir insan elini uzatsın istiyorum.
Çünkü gerçek zenginlik,
“Benim” diyebildiklerinin çokluğu değil;
“Buyur, sen de al” diyebilecek kadar geniş bir gönle sahip olmaktır.
Toprakla aramdaki bağ bir tutku değil.
Bu bir aşk.
Bir sabır.
Bir şükür.
En çok da tevekkül.
Çünkü insanın bütün unvanları bir gün geride kalır.
Sonunda hepimiz toprağa döneriz.
Ben bugün toprağa tohum bırakırken,
aslında yarın döneceğim yere de gönüllü olarak yaklaşıyorum.
Toprak, insanın başlangıcını da sonunu da bilen en sessiz şahittir.
