Çocukluğun Kelebekleri, Umudun Kanatları
ÇALIKUŞU
Biz de zaman zaman kelebeklerin peşinden koşan çocuklar olduk.
Rodoplar’ın serin rüzgârında, köy yollarının tozunda, hayatın telaşında kaybolurken bile bir kelebeğin kanat çırpışı bize yol gösterdi.
Yıllar omuzlarımıza yükler bıraktı, ama merakımızı, umudumuzu,
gönlümüzde sakladığımız renkleri alamadı.
Her bahar yeniden filizlenmeyi, her düşüşten sonra yeniden kanatlanmayı kelebeklerden öğrendik.
Artık onların kadar hafif değiliz belki, ama içimizde hâlâ bir çocuk var: gökyüzüne bakınca hayal kuran, bir çiçeğin üstünde duran kelebeği görünce zamana meydan okuyan.
Yılların hesabını değil, gönlümüzde kalan güzellikleri sayalım; çünkü hayat, hâlâ bir çiçeğin üzerinde duran kelebeği görebilenlerin ve içindeki çocuğu kaybetmeyenlerin yurdudur.
Uçalım…
