Sözde demokrasiye geçeli 37 yıl geçti; ama zulmün hesabı hala sorulmadı, ancak benim şahsımda bu mücadelenin ve zulmün başlangıcı 1984 yılıdır ve tam 42 yıl geçti.
1984'ten bu yana, Bulgaristan'daki zalimlere karşı direnişimiz kesintisiz olarak devam etti ve de edecektir.
Bu yolda dava arkadaşlarımızın çoğu ebediyete intikal etti; ama her birinin vasiyeti davamıza sahip çıkmak oldu.
Bizler intikam peşinde değiliz; ama adalet arayışımızı hiç bırakmadık, bırakmayacağız.
Demokratik bir ülkenin, suçluları adalet önüne dikip hesap sormasını istiyoruz. Ama demokrasinin Bulgaristan'a ne zaman gelecek bilemiyoruz.
Komünist rejim, Bulgaristan tarihinin bir parçasıdır ve onu yok sayamazlar. Aynı komünist rejim, benim gibi 24 yaşındaki bir gencin hayatının iki yılını Belene zulüm kampında, iki yılının ise sürgünde geçmesine sebep oldu.
Çok acılar çektim, zulümler gördüm.
Üniversitemi, işimi, aşımı ve sağlığımı çaldılar, bir sözle hayatımı çaldılar.
Dedemin, 1984 yılının soğuk kışında, ismini değiştirmesinler diye ormanda kazdığı kuyuda kalması sebebiyle hastalanıp ve bu acılara dayanamayıp vefatına sebep oldular.
Annemin ve babamın yıllarca gözyaşı dökmesine sebep oldular.
Bir sözle Bulgaristan'da yaşayan Türklerin, bu acıları yaşamasına sebep oldular.
Bu yaşatılan suçlar affedilir mi?
Asla ve asla, annemin ve babamın gözyaşlarına sebep olanları affedemem…
Dedemin ve yüzlerce insanımızın hayatını çalanları affedemem.
Bizlere karşı işlenen soykırım suçunu, devlet görevlileri yaptı, evet, bu kişilerin hepsi istisnasız milis, asker, DS ajanları ve devlet memurlarıydı. Onlar, bu zulmü devlet adına işlediler.
Devlet, bu kişileri adalet önüne dikmezse, kendisi zan altında kalır. Tüm bu suçların hesabı sorulmaz ise, vebali Bulgar halkının sırtına kalır.
Adalet mutlaka bir gün tecelli edecektir.
Allah'ın verdiği ömrüm süresince, adalet mücadelemiz devam edecektir.
Rıfat YAĞCI
