BENİM KÖYÜM BİTTİ

   Benim köyüm bitti. Sizin köyünüz duruyor mu? Eğer duruyorsa yatıp kalkın yüce Tanrı’ya durmadan dua edin. Köyünüz yerinde dursun, köyünüzü yerinde dimdik tutun! Benim köyüm yerinde durmuyor. Benim köyüm gitti...

BENİM KÖYÜM BİTTİ Güncel

BENİM KÖYÜM BİTTİ


   Benim köyüm bitti. Sizin köyünüz duruyor mu? Eğer duruyorsa yatıp kalkın yüce Tanrı’ya durmadan dua edin. Köyünüz yerinde dursun, köyünüzü yerinde dimdik tutun! Benim köyüm yerinde durmuyor. Benim köyüm gitti...

   Bir yıl önceydi. Köyüme uğradım. Köyümün yerinde yeller esmiş. Dedelerimin dedemin evinin yerinde taş üzerinde taş yok. Bir kez baktım bir kez daha bakacak oldum, bakamadım. Beynim altüst oldu “Alın beni buradan çok uzak bir yerlere götürün!” dedim.

    Dostlar, bir insanın çocukluk anıları yoksa onun için yaşam, yaşam olmaktan çıkar, cehennem acılarına dönüşür. Ben şimdi cehennem acıları içindeyim, çocukluğum aklıma gelince, cehennem acıları çekiyorum. Allah, bu acıları kimseye tattırmasın!

   Oysa son derece bir renkli çocukluğum oldu. Meşe ve gürgen ağaçları ile çevrili yirmi dönümlük bir çiftliğimiz vardı.Bu çiftliğin hemen altından, çok yakınından iki yamaçları kartal kayaları ile örülü suyu en kurak aylarda bile azalmayan bir dere geçerdi. Koylara başını sokmuş, dağ yamaçlarına konmuş ufak tefek tarlacıklarda mevsimine göre buğday, mercimek, mısır, karpuz gibi daha akla gelmeyen bir sürü şeyler ekilirdi.

    Bizim insanımız, hiçbir Allah'ın kuluna zararı dokunmayan köylümüz, bunları eker, bir taraftan da korumaya çalışırdı. Olgunlaştığı zaman her mahsulatın müthiş düşmanları olurdu. Mercimek mi ektin, aradan birkaç ay geçer geçmez, mercimek tarlasından insanı adeta sarhoş eden bir keklik sesi gelir. Mübarek kuş mercimeği yemekle yetinmez, bir de üstüne üstelik de konser verirdi.

  Daha o zamanlar pek pek hanyadan konyadan anlamazdım. Anneme bir defa sorucu oldum: “Anne, bu kuşların işi ne böyle, gün boyu sürekli hep ”gakta gukta “diye bağırıyorlar?” Annem, bana bu soru üstüne bir efsaneden söz etmişti. Vaktiyle Hazreti Ali’nin oğulları, Hasan ve Hüseyin’in düşmanlar yerde gökte arıyorlar. Bunu fark eden keklik kuşları “Aramayın, onlar kavakta koğukta” diye bir nevi muhbirlik ediyorlar. Bunun üzerine din düşmanlarımız kavak ağaçlarını parça parça doğrayarak, Hasan ve Hüseyin’i de kılıçtan geçiriyorlar. Buna ayrıca sevinen kuşlar, iki şehidin kanları ile ayaklarına ve gagalarına kına yakınıyorlar. O günden sonra da keklik avlamak en makbul geçiyor bir nevi...

   Yalnız mercimek tarlalarının mı? Köylünün ekmiş olduğu her bitkinin azılı düşmanları olurdu. Buğday tarlaları üzerinden sürü sürü kuşlar uçardı. Mısırın hasmı genelde yaban domuzlarıdır. Bu nasıl iştir bilmiyorum, bizim köylünün bu yaratıktan pek fazlaca şikayeti olmazdı. Aralarında bir nevi anlaşma imzalamış olmalılar her halde...

   Zaman zaman köyümüzün üzerinde kartallar, akbabalar uçuşurdu. Köyümüzün üzerinde o kartal ve akbabaların uçuşu hiçbir türlü gözümün önünden gitmiyor. Bu doğanın olağanüstü mağrur yaratıklarının öyle onun bunun mercimek ya da yulaf tarlası ile hiç işleri yoktu. Onların gözleri bir şarkıda geçtiği gibi “yükseklerde” idi. Veya o yükseklerden, sürüsünden ayrılmış koyunu kuzuyu dikize alıp, bir baskın sonucu  usulünce  ziyafet çekiyorlardı.

   Hele hasat zamanı köyün zevkine asla doyum olmazdı. Bir taraftan harman hazırlıkları yapılır, bir taraftan da meyveler toplanıp kurutulurdu. Benim en çok ceviz silkmek hoşuma giderdi. Uzun sırıklarla daldan dala atlanır, budakların uçlarındaki meyveciklere dahi ulaşılırdı. Nedense bizim oralarda cevizin meyvesine “goz” da derler. Bir Azeri tanıdığımdan öğrendim. Onların ülkesinde de cevize “goz” diyorlarmış...

    Şimdi akbabalar uçmuyor tepemizde. Köydeki sürüler koyun kuzular çoktan tarihe karıştı. Ancak akbabaların kondukları, yuva yaptıkları kayalar öylece meydan okurcasına bize bakıyorlar. Keklik sesleri de gelmiyor artık mercimek tarlalarından. Kimseler harman da döşemiyor gayrı. Bizim tarlaların da ekmek doğurduğunu kime anlatabilirsin! Karpuzlar Harmanlı ovasına kalmış...

   Önce kooperatifleşme adı altında her şey ortaklaştırıldı. Her şey birleştirildi... İnsanların çifti çubuğu bozuldu. Koyunu kuzusu elinden alındı. Keçilere düşman kesildi cümle cemaat.

Buğdayı, mısırı, çavdarı, arpayı, yulafı unutun bundan böyle, dendi millete. Mercimeğiniz de dükkanlara gelecek vesselaaam...

   Bundan böyle tarlalara sadece tütün ekilecek! Bir yarım asır tarlalarımıza yalnız tütün ekildi! Hatta tek parti döneminde sürekli bir şiar süsledi duvarları “Tütün, tütün gene tütün!”

   İşte o tütün yok etti benim köyümü ve daha nice nice değerlerimizi...

Mehmet ALEV

 

 

 

Yorum Yaz

Doğrulama Kodu
Yorumlar